Ένα θεραπευτικό ταξίδι προς τα μέσα.

Υπάρχουν καλοκαίρια που έρχονται να μας ξεκουράσουν. Κι υπάρχουν και εκείνα τα καλοκαίρια που μας ζητούν κάτι βαθύτερο, να στραφούμε μέσα μας. Όχι για να δραπετεύσουμε από τη ζωή, αλλά για να τη συναντήσουμε ξανά, πιο αληθινά, πιο συνειδητά.

Το καλοκαίρι μάς προσφέρει αυτή τη μοναδική δυνατότητα, το να σταματήσουμε για λίγο. Να σιγήσει ο θόρυβος και να ακουστεί εκείνη η μικρή, μα σταθερή φωνή μέσα μας, η φωνή του εαυτού μας. Εκείνου που συχνά θάβεται κάτω από υποχρεώσεις, ρόλους, προσδοκίες.

Στην καρδιά του Ιουλίου, ο ήλιος δεν φωτίζει μόνο τα εξωτερικά τοπία. Αν εμείς του το επιτρέψουμε, μπορεί να φωτίσει και τις εσωτερικές μας γωνιές. Κι ίσως, μέσα σε αυτή την απλότητα του καλοκαιρινού χρόνου, αρχίσουμε να αναρωτιόμαστε:

• «Πως είμαι πραγματικά;»
• «Τί χρειάζομαι;»
• «Ποια είναι τα “θέλω” μου που αγνοώ;»

Η σιωπή που θεραπεύει

Στην Προσωποκεντρική Προσέγγιση του Carl Rogers, η θεραπευτική διαδικασία δεν στηρίζεται σε τεχνικές ή συμβουλές. Βασίζεται στην αληθινή συνάντηση. Στην παρουσία ενός ανθρώπου που μπορεί να σε κοιτάξει χωρίς να σε κρίνει, που μπορεί να σου επιτρέψει να είσαι, απλώς, εσύ.

Κάπως έτσι είναι και το καλοκαίρι. Ένας θεραπευτικός χώρος. Μια αγκαλιά χρόνου και φωτός που μπορεί να λειτουργήσει σαν καθρέφτης να μας βοηθήσει να δούμε τον εαυτό μας με λιγότερους ρόλους και περισσότερη αλήθεια.

Όταν ο νους σταματά να τρέχει, όταν τα μάτια αγκαλιάζουν το γαλάζιο και τα πόδια ξαναθυμούνται την επαφή με το χώμα ή την άμμο, τότε μπορούμε να έρθουμε πιο κοντά σε εκείνο που στ’ αλήθεια έχουμε ανάγκη. Χωρίς ενοχές. Χωρίς «πρέπει».

Οι αόρατες αποσκευές

Πόσα καλοκαίρια φεύγουμε διακοπές και κουβαλάμε μαζί μας τις ίδιες έγνοιες, τα ίδια άγχη, τα ίδια «μην ξεχάσεις να…»! Και πόσες φορές αφήνουμε πίσω τον πιο σημαντικό συνοδοιπόρο μας, τον εαυτό μας. Η ματιά του Rogers μάς προσκαλεί να σταθούμε με ειλικρίνεια απέναντι στον εαυτό μας. Όχι για να τον διορθώσουμε, αλλά για να τον καταλάβουμε. Να τον αγκαλιάσουμε όπως είναι. Αυτό είναι το πρώτο βήμα για κάθε εσωτερική αλλαγή, η αποδοχή. η ενσυναίσθηση και η γνησιότητα.

Μήπως, λοιπόν, αυτό το καλοκαίρι να είναι διαφορετικό; Να αφήσουμε για λίγο τις βαριές αποσκευές των ρόλων μας και να κρατήσουμε μόνο εκείνα που μάς ζεσταίνουν την ψυχή: ένα βιβλίο, ένα τετράδιο, μια κουβέντα με έναν δικό μας άνθρωπο – ή και με τον ίδιο μας τον εαυτό.

Όταν ο χρόνος γίνεται σύμμαχος

Η Προσωποκεντρική Προσέγγιση δίνει χώρο στο άτομο να ανθίσει με το δικό του ρυθμό. Δεν πιέζει. Δεν βιάζει. Όπως και η φύση. Όπως και το καλοκαίρι.

Δεν είναι ανάγκη να πάρουμε μεγάλες αποφάσεις ή να αλλάξουμε τη ζωή μας κάτω από τον ήλιο του Ιουλίου. Ίσως, όμως, είναι καιρός να ακούσουμε, να παρατηρήσουμε. Να δώσουμε στον εαυτό μας άδεια να νιώσει. Να υπάρξει.

Γιατί κάποιες φορές, μέσα στη σιωπή ενός καλοκαιρινού απογεύματος, μπορεί να αναδυθεί η πιο καθαρή μας αλήθεια. Μπορεί να συναντήσουμε την επιθυμία που είχαμε καταπιέσει. Την ανάγκη για σύνδεση που είχαμε ξεχάσει. Τον εαυτό που, τελικά, ζητά απλώς να ακουστεί.

Μικρές στιγμές, μεγάλα βήματα

Αυτό το καλοκαίρι, ας δοκιμάσουμε να είμαστε πιο κοντά σε εμάς. Ας αφήσουμε τις οθόνες λίγο πιο νωρίς το βράδυ. Ας περπατήσουμε ξυπόλητοι. Ας γελάσουμε αυθόρμητα. Ας κάνουμε ένα διάλογο με το παιδί που ήμασταν  και που ακόμα υπάρχει μέσα μας.

Ας μην ψάξουμε να «γεμίσουμε» το καλοκαίρι με δραστηριότητες. Ας το αφήσουμε να μας αδειάσει από όσα μας βαραίνουν.

Ίσως εκεί, σε μια αιώρα ή σ’ ένα παγκάκι, νιώσουμε κάτι που είχαμε καιρό να νιώσουμε ότι ανήκουμε. Όχι κάπου έξω. Μα μέσα μας. Κι αυτό είναι το θεμέλιο για κάθε αυθεντική ύπαρξη.

Μια καλοκαιρινή πρόσκληση

Στο φως αυτού του καλοκαιριού, ας καλέσουμε τον εαυτό μας σε μια νέα σχέση. Όχι άλλη μια απαιτητική «βελτίωση», αλλά μια ζεστή, ανθρώπινη επαφή με αυτό που είμαστε τώρα. Με τις ατέλειές μας, τις ελπίδες μας, τα λάθη και τα όνειρά μας.

Η ζωή, τελικά, δεν χρειάζεται να είναι τέλεια για να είναι αληθινή. Χρειάζεται απλώς να τη νιώσουμε. Να τη ζήσουμε.

Και το καλοκαίρι είναι μια υπέροχη αρχή.

Μέσα από ένα μικρό αλλά ουσιαστικό απόσπασμα από το βιβλίο «Το αγόρι, ο τυφλοπόντικας, η αλεπού και το άλογο» του Charlie Mackesy, που το επιλέγω για τη συναισθηματική του απλότητα και τη βαθιά του σύνδεση με τις αξίες της Προσωποκεντρικής Προσέγγισης την αποδοχή, την κατανόηση, τη γνησιότητα.

-«Ποιο είναι το πιο γενναίο πράγμα που έχεις πει ποτέ;»

– «Βοήθεια», είπε το άλογο.

– Charlie Mackesy

Αυτό το «βοήθεια» ίσως είναι η πιο αυθεντική λέξη που μπορούμε να πούμε στον εαυτό μας. Και σε έναν άλλο άνθρωπο που θα μπορέσει να μας κοιτάξει χωρίς φόβο, χωρίς κριτική απλώς ανθρώπινα.

Αυτός είναι και ο πυρήνας της Προσωποκεντρικής Προσέγγισης, όταν νιώθουμε αποδεκτοί όπως είμαστε, μπορούμε τελικά να αλλάξουμε. Ή καλύτερα ακόμα, να ανθίσουμε.

 

Μαρία Φιλιππακοπούλου

Προσωποκεντρική Σύμβουλος Ψυχικής Υγείας