«Η αλλαγή απειλεί. Και μόνο η πιθανότητά της τρομοκρατεί και θυμώνει τους ανθρώπους.»
Το πένθος και η απώλεια είναι αναπόσπαστα κομμάτια της ανθρώπινης ύπαρξης. Από τη στιγμή της γέννησής μας, με τον αποχωρισμό από τη μήτρα, ο άνθρωπος έρχεται αντιμέτωπος με απώλειες που συνοδεύουν κάθε στάδιο ανάπτυξης. Στη ζωή, οι απώλειες μπορεί να αφορούν:
Κάθε τέτοια εμπειρία συνοδεύεται από πόνο, σοκ ή δυσφορία και φέρνει το άτομο αντιμέτωπο με το κενό και την ανάγκη προσαρμογής σε μια νέα πραγματικότητα.
Τα πέντε στάδια του πένθους
Η Elisabeth Kübler-Ross (1969) περιέγραψε πέντε στάδια που συχνά παρατηρούνται στην εμπειρία του πένθους:
Τα στάδια αυτά δεν είναι αυστηρά γραμμικά, κάθε άνθρωπος μπορεί να τα βιώσει με διαφορετική σειρά, ένταση και διάρκεια (Μαλικιώση, 2012).
Η Προσωποκεντρική Προσέγγιση στο πένθος
Στην Προσωποκεντρική Ψυχοθεραπεία, όπως διαμόρφωσε ο Carl Rogers (1951, 1959, 1961), κεντρικός άξονας στην επεξεργασία του πένθους είναι η αποδοχή και η ενσυναίσθηση. Ο θεραπευτής προσφέρει ένα ασφαλές πλαίσιο στο οποίο ο άνθρωπος:
Όπως τονίζει ο Cooper (2021), η θεραπευτική σχέση λειτουργεί ως «χώρος μάθησης και ανακάλυψης», μέσα στον οποίο ο άνθρωπος ξαναβρίσκει την εμπιστοσύνη του στον εαυτό και στη ζωή.
Υπαρξιακές διαστάσεις του πένθους
Το πένθος δεν αφορά μόνο την απώλεια ανθρώπων, αλλά και την υπαρξιακή κρίση που προκαλεί η συνειδητοποίηση της θνητότητας, της μοναξιάς, της ελευθερίας και της αναζήτησης νοήματος (Ιωσηφίδη & Ιωσηφίδη, 2012). Σε μεταβατικές περιόδους, όπως το διαζύγιο ή η απώλεια επαγγελματικού ρόλου, συχνά αναδύονται ερωτήματα για το ποιοι είμαστε και ποια είναι η θέση μας στον κόσμο.
Γιατί να ζητήσω υποστήριξη;
Η θεραπεία πένθους δεν ακυρώνει τον πόνο, τον αγκαλιάζει και του δίνει χώρο. Μέσα στη συμβουλευτική διαδικασία, το άτομο μπορεί να:
«Όταν αποδέχομαι τον εαυτό μου όπως πραγματικά είμαι, τότε μπορώ να αλλάξω.»
Μόνο όταν αποδεχτούμε τον πόνο και την πραγματικότητα του πένθους, μπορούμε σταδιακά να μετακινηθούμε προς τη θεραπεία και τη συνέχεια της ζωής.
Το πένθος και η απώλεια είναι εμπειρίες που αγγίζουν την καρδιά μας στο πιο ευάλωτο σημείο της. Κανείς δεν χρειάζεται να τις περάσει μόνος. Μέσα στη θεραπευτική σχέση, με αποδοχή, κατανόηση και ενσυναίσθηση, δημιουργείται ένας χώρος όπου ο πόνος μπορεί να εκφραστεί και να βρει σιγά-σιγά τον δικό του δρόμο μεταμόρφωσης.
Αν βιώνετε μια απώλεια, είτε πρόκειται για θάνατο, διαζύγιο, απώλεια υγείας ή εργασίας, ή ακόμη για την εμπειρία της ‘άδειας φωλιάς’, όταν τα παιδιά μεγαλώνουν και απομακρύνονται από το σπίτι αφήνοντας πίσω ένα κενό που μπορεί να βιώνεται ως απώλεια, μην διστάσετε να ζητήσετε στήριξη. Η διαδικασία μπορεί να γίνει μια γέφυρα που θα σας οδηγήσει σε νέα νοήματα, σε νέες σχέσεις με τον εαυτό και τους άλλους, και σε μια ζωή που, παρόλο τον πόνο, μπορεί να αποκτήσει ξανά φως και προοπτική.
Δεν μπορείτε να αντιγράψετε το περιεχόμενο αυτής της σελίδας