Η σχέση Συμβούλου – θεραπευόμενου δεν είναι τυπική αλλά βαθιά ανθρώπινη. Χρειάζεται πραγματική παρουσία και από τις δύο πλευρές, ώστε ο θεραπευόμενος να νιώθει ότι τον συναντούν αληθινά, ως πρόσωπο με αξία.

Ο κάθε άνθρωπος έρχεται στη θεραπεία φέρνοντας δυσκολίες, συγκρούσεις ή αδιέξοδα. Αυτή η «ασυμφωνία» ανάμεσα σε αυτό που ζει και σε αυτό που θα ήθελε να είναι, αποτελεί και το έναυσμα για την προσωπική του πορεία. Ο ρόλος μου είναι να σταθώ δίπλα του σε αυτήν την εξερεύνηση, χωρίς να δίνω έτοιμες λύσεις αλλά διευκολύνοντας την ανακάλυψη των δικών του απαντήσεων.

Σε αντίθεση με άλλες μεθόδους, ο σύμβουλος δεν στέκεται ως αυθεντία. Μπαίνει στον κόσμο του θεραπευόμενου «σαν να» είναι δικός του, βλέπει τα πράγματα μέσα από τα δικά του μάτια, κατανοεί την εμπειρία του στο πλαίσιο του δικού του φαινομενολογικού πεδίου. Ενσυναίσθηση σημαίνει να αισθάνομαι το βίωμα του άλλου, χωρίς να χάνω τον εαυτό μου.

Όπως τόνισε ο C. Rogers, η αποδοχή αποτελεί τον πυρήνα της προσωποκεντρικής θεραπείας, πρόκειται για άνευ όρων αποδοχή και όχι για «άνευ ορίων». Είναι η θετική στάση που καλλιεργούμε μέσα στο θεραπευτικό πλαίσιο. Ο θεραπευόμενος γίνεται δεκτός όπως ακριβώς είναι, με τα φανερά και τα δύσκολα του κομμάτια, χωρίς όρους ή προϋποθέσεις. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχουν όρια, αλλά ότι υπάρχει βαθύς σεβασμός και θετική στάση απέναντι σε όσα φέρνει ο άνθρωπος, ακόμη κι αν αυτά ξεπερνούν τις προσωπικές αξίες ή προσδοκίες του συμβούλου.

Η αυθεντικότητα σημαίνει ότι η παρουσία μου στη σχέση δεν είναι απλώς ρόλος, αλλά πραγματικά ανθρώπινη. Περιλαμβάνει δύο βασικά σκέλη: πρώτον, να είμαι σε επαφή με τον εαυτό μου και να αναγνωρίζω τα συναισθήματά μου σε κάθε στιγμή, ακόμη και αυτά που είναι δύσκολα ή έντονα. Δεύτερον, να μπορώ να φέρω αυτά τα συναισθήματα μέσα στη θεραπευτική σχέση με τόλμη και μέτρο, ώστε η επικοινωνία να παραμένει ασφαλής και εποικοδομητική. Μέσα σε μια σχέση που έχει ήδη θεμέλια εμπιστοσύνης, η αυθεντικότητα δημιουργεί μια βαθύτερη και αληθινή σύνδεση, όπου ο θεραπευόμενος νιώθει κατανοητός και μπορεί να εξερευνήσει τον εαυτό του με ασφάλεια.

Δεν αρκεί να κατανοώ τον θεραπευόμενο, χρειάζεται να νιώθει και εκείνος ότι κατανοείται. Με λόγια, στάση και παρουσία επικοινωνώ αυτή τη βαθιά κατανόηση, ώστε να βιώνει ότι η εμπειρία του έχει αξία και χώρο μέσα στην θεραπευτική σχέση.