Υπάρχουν στιγμές στη ζωή που όλα μοιάζουν να «κολλάνε». Οι ίδιες σκέψεις, οι ίδιες συνήθειες, οι ίδιες καταστάσεις μάς εγκλωβίζουν σε ένα φαύλο κύκλο. Κουβαλάμε βάρη του παρελθόντος μόνο και μόνο επειδή κάποτε μάς έδιναν μια ψευδαίσθηση ασφάλειας ή οικειότητας. Όμως αυτό που χθες μάς προστάτευε, σήμερα μπορεί να μάς κρατάει πίσω.

Όπως σημειώνει ο Rogers (1959), ο άνθρωπος διαθέτει μια έμφυτη τάση προς την ανάπτυξη και την αυτοπραγμάτωση, την actualizing tendency. Όταν, όμως, γεμίζουμε τον εσωτερικό μας χώρο με ξεπερασμένες πεποιθήσεις, καταπιεσμένα συναισθήματα ή φόβους, δεν αφήνουμε χώρο να εκδηλωθεί αυτή η δυναμική δύναμη. Η αλλαγή ξεκινάει όταν αποφασίσουμε να ελαφρύνουμε το φορτίο μας και να επιτρέψουμε στον εαυτό μας να κινηθεί μπροστά.

Η ζωή μάς βομβαρδίζει καθημερινά με πληροφορίες και εμπειρίες. Κάποιες μάς ωφελούν, άλλες μάς μπερδεύουν, και πολλές φορές παγιδευόμαστε στο να ψάχνουμε απαντήσεις σε λάθος μέρη. Το μυαλό μας μοιάζει με παζλ: προσπαθούμε να ενώσουμε κομμάτια που δεν ταιριάζουν, μέχρι να συνειδητοποιήσουμε ότι χρειάζεται να αλλάξουμε οπτική για να δούμε την πλήρη εικόνα.

Όπως τόνισαν οι Mearns & Thorne (2000), η θεραπεία δεν είναι κάτι που κάνει ο ειδικός στον άνθρωπο, αλλά μια σχέση που δημιουργείται από κοινού. Στο ασφαλές πλαίσιο της συμβουλευτικής, ο άνθρωπος μπορεί να επεξεργαστεί όσα τον βαραίνουν και να αρχίσει να ξεχωρίζει τι αξίζει να κρατήσει και τι χρειάζεται να αφήσει πίσω. Εκεί, μέσα από την αυθεντική παρουσία, την αποδοχή και την ενσυναίσθηση (Rogers, 1957), δημιουργείται το κλίμα που απελευθερώνει την αλλαγή.

Το να πετάξουμε ό,τι δεν μας εξυπηρετεί πια δεν είναι απώλεια είναι εξέλιξη. Είναι μια συνειδητή πράξη αυτοφροντίδας και σεβασμού προς τον εαυτό μας. Η ευελιξία και η προσαρμοστικότητα αποτελούν βασικούς παράγοντες ψυχικής ανθεκτικότητας (Malikiosi-Loizou, 2012). Όταν αποδεχτούμε ότι δεν χρειάζεται να μείνουμε αγκιστρωμένοι στο γνώριμο, τότε ανοίγει ο δρόμος για νέα βιώματα, ουσιαστικές σχέσεις και μεγαλύτερη ψυχική ελευθερία.

Το παλιό μπορεί να ήταν οικείο. Αλλά το καινούριο είναι εκείνο που μάς οδηγεί μπροστά.
Η πρόκληση είναι να εμπιστευτούμε τη διαδικασία και να κάνουμε χώρο για όσα πραγματικά μας ταιριάζουν.

💬 Όπως είπε και ο Carl Rogers:
«Το αξιοθαύμαστο παράδοξο είναι ότι όταν αποδέχομαι τον εαυτό μου όπως είμαι, τότε μπορώ να αλλάξω» (Rogers, 1961).

Βιβλιογραφικές Αναφορές

• Malikiosi-Loizou, M. (2012). Συμβουλευτική Ψυχολογία. Αθήνα: Εκδόσεις Πεδίο.
• Mearns, D., & Thorne, B. (2000). Person-Centred Therapy Today: New Frontiers in Theory and Practice. London: SAGE.
• Rogers, C. R. (1957). The necessary and sufficient conditions of therapeutic personality change. Journal of Consulting Psychology, 21(2), 95–103.
• Rogers, C. R. (1959). A theory of therapy, personality and interpersonal relationships, as developed in the client-centered framework. In S. Koch (Ed.), Psychology: A Study of a Science (Vol. 3, pp. 184–256). New York: McGraw-Hill.
• Rogers, C. R. (1961). On Becoming a Person: A Therapist’s View of Psychotherapy. Boston: Houghton Mifflin.