Ένας μήνας γεμάτος μεταβάσεις, δεύτερες ευκαιρίες και μικρές αποφάσεις που αλλάζουν τη ζωή μας!

Γύρω μας, ο Σεπτέμβρης γλιστρά αθόρυβα μέσα στις πρώτες δροσιές του πρωινού. Το φως χάνει τη σκληρότητά του, τα δέντρα αρχίζουν να κιτρινίζουν στις άκρες, και κάπου ανάμεσα στις μυρωδιές του καφέ και των καινούργιων βιβλίων, ξέρεις πως κάτι σιγά σιγά αλλάζει.

Η πόλη ζωντανεύει ξανά. Οι δρόμοι γεμίζουν παιδικές τσάντες, βιαστικά βήματα, κορναρίσματα. Τα σχολεία ανοίγουν τις πόρτες τους κι ένας νέος κύκλος ξεκινά. Για τα παιδιά, για τους γονείς, για τους δασκάλους, για τους φοιτητές και ακόμη και για εκείνους που χρόνια έχουν να καθίσουν σε θρανίο, αλλά μέσα τους κουβαλούν ακόμη τη λαχτάρα για ένα νέο ξεκίνημα.

Οι μικροί ήρωες με τις βαριές τσάντες

Για τα παιδιά, ο Σεπτέμβρης δεν είναι μόνο η αρχή της σχολικής χρονιάς. Είναι το στοίχημα με τον εαυτό τους. Θα τα καταφέρω; Θα κάνω φίλους; Θα με καταλάβει η δασκάλα; Είναι θαρραλέα πλάσματα τα παιδιά. Κρύβουν κάτω από τις σχολικές ποδιές και τα sneakers τους άγχη και ελπίδες που δε λέγονται εύκολα. Και παρ’ όλα αυτά, κάθε πρωί στέκονται στην αυλή και ξεκινούν.

Να τα βλέπουμε. Όχι μόνο με το βλέμμα, αλλά με την καρδιά μας. Όχι μόνο για τους βαθμούς και τις επιδόσεις, αλλά για το πώς παλεύουν να γίνουν αυτό που είναι. Χρειάζονται την πίστη μας, όχι μόνο τη διόρθωση. Τη σιγουριά πως κι αν πέσουν, θα τα σηκώσουμε, όχι θα τα μαλώσουμε. Χρειάζονται την εμπιστοσύνη μας.

Οι γονείς που δεν σταματούν ποτέ

Στην άκρη αυτής της εικόνας, στέκονται οι γονείς. Άλλοι ήρεμοι, άλλοι αγχωμένοι, άλλοι εξουθενωμένοι. Κουβαλούν στο βλέμμα τους χιλιάδες σκέψεις: “Έχω κάνει ό,τι μπορώ; Μήπως να του πάρω κι εκείνο το φροντιστήριο; Μήπως πιέζω πολύ; Μήπως δεν κάνω αρκετά;”

Δεν υπάρχει τέλειος γονιός. Μόνο παρόντες γονείς. Εκείνοι που ακούν, που αγκαλιάζουν, που ζητούν συγγνώμη. Εκείνοι που κουβαλούν τις δικές τους ενοχές αλλά εξακολουθούν να ξυπνούν το πρωί και να δίνουν ό,τι έχουν. Που κάνουν χώρο στο παιδί τους να υπάρξει, όχι όπως το φαντάζονται, αλλά όπως πραγματικά είναι.

Και τώρα, με τη νέα σεζόν να ξεκινά, μήπως να κάνουν κι αυτοί ένα μικρό δώρο στον εαυτό τους; Μια ώρα σιωπής. Μια συνάντηση με φίλους. Ένα νέο σχέδιο. Γιατί και οι γονείς είναι άνθρωποι και χρειάζονται φροντίδα, όχι μόνο ευθύνη.

Οι φοιτητές των διασταυρώσεων

Ο Σεπτέμβρης είναι και για τους φοιτητές. Αυτούς που μόλις πέρασαν σε κάποια σχολή με τη χαρά να ξεχειλίζει και τον φόβο να τους σφίγγει την καρδιά. Αυτούς που συνεχίζουν τις σπουδές τους με κόπο και δουλειά, που προσπαθούν να κρατήσουν τα όνειρά τους ζωντανά ανάμεσα σε βάρδιες και εργασίες.

Και ναι, και τους «αιώνιους φοιτητές». Που δεν τα παράτησαν, αλλά η ζωή τους πήγε αλλού. Που ίσως κουβαλούν τύψεις ή ντροπή, αλλά στην πραγματικότητα κρύβουν ανθεκτικότητα. Σ’ αυτούς λέμε: Ίσως φέτος είναι η χρονιά σου. Ίσως το «θα το ξαναπροσπαθήσω» είναι αρκετό. Και μόνο που σκέφτεσαι να επιστρέψεις, έχεις ήδη κάνει το πρώτο βήμα.

Και εμείς οι υπόλοιποι;

Δεν είμαστε όλοι μαθητές ή γονείς ή φοιτητές. Αλλά όλοι είμαστε άνθρωποι που ξυπνούν ένα πρωί του Σεπτέμβρη με μια αδιόρατη αίσθηση, ότι κάτι τελειώνει και κάτι άλλο μπορεί να αρχίσει.

Κάθε φθινόπωρο μάς προσκαλεί να δούμε αλλιώς τη ζωή μας. Να αναρωτηθούμε: Πού βρίσκομαι; Τι χρειάζομαι; Σε ποιον δεν έχω πει όσα νιώθω; Πού με οδηγεί αυτός ο δρόμος που βαδίζω καθημερινά;

Μην περιμένεις την “τέλεια” στιγμή. Οι μικρές αποφάσεις αλλάζουν τις ζωές, να αρχίσεις περπάτημα, να γραφτείς σ’ ένα σεμινάριο, να ζητήσεις βοήθεια, να ζητήσεις συγγνώμη, να μιλήσεις, αληθινά με κάποιον. Δεν χρειάζεται να τα αλλάξεις όλα. Χρειάζεται μόνο να τολμήσεις να ξεκινήσεις.

Κλείνοντας

Ο Σεπτέμβρης δεν είναι απλώς ένας μήνας. Είναι υπενθύμιση. Ότι μπορούμε να επιστρέψουμε στον εαυτό μας. Ότι μπορούμε να ξαναρχίσουμε. Ότι η ζωή δεν είναι μόνο προορισμός, αλλά κυρίως πορεία με τα πάνω και τα κάτω, με το φως και τις σκιές της.

Σ’ αυτό το φθινόπωρο, ας μη βιαστούμε να μπούμε στη ρουτίνα. Ας σταθούμε λίγο. Ας δούμε ο ένας τον άλλον. Ας ξαναπιάσουμε το νήμα απ’ την αρχή  πιο ανθρώπινα, πιο συνειδητά, πιο μαζί.

Και αν νιώθεις πως η μετάβαση αυτή σε δυσκολεύει, πως κουβαλάς βάρη που δεν χωράς να ξεδιαλύνεις μόνος σου, ίσως αυτός ο Σεπτέμβρης να είναι η στιγμή να ζητήσεις στήριξη. Η ψυχοθεραπεία δεν είναι σημάδι αδυναμίας είναι μια γενναία πράξη φροντίδας προς τον εαυτό σου.

Ένας χώρος όπου μπορείς να ακουστείς, να ξαναβρείς το κέντρο σου και να βαδίσεις μπροστά, με περισσότερη καθαρότητα και δύναμη.

Γιατί Σεπτέμβρης είναι… κι όλα ξαναρχίζουν.

 

Μαρία Φιλιππακοπούλου

Προσωποκεντρική Σύμβουλος Ψυχικής Υγείας