Ανάμεσα στην εικόνα και στις πραγματικές μας ανάγκες

Οι γιορτές κουβαλούν πάντα κάτι περισσότερο από ημερολόγια, τραπέζια και φώτα. Κουβαλούν προσδοκίες. Άτυπες, συχνά άρρητες, άλλοτε βαριές κι άλλοτε αδιόρατες. Προσδοκίες που συνδέονται άμεσα με την ψυχική μας κατάσταση, με το άγχος, τη θλίψη, τις αλλαγές που διανύουμε στη ζωή μας.

Είναι οι προσδοκίες των άλλων για εμάς.
Είναι η εικόνα που νιώθουμε ότι «πρέπει» να δείξουμε.
Είναι η πραγματικότητα, οι ανάγκες μας, οι επιθυμίες μας, αλλά και τα τραύματα που κουβαλάμε χρόνια.

Τι προσδοκάς εσύ από τις γιορτές;
Και τι πιστεύεις ότι προσδοκούν οι άλλοι από εσένα;

Μία εικόνα που χρειάζεται να διατηρηθεί ή ουσιαστικές ανάγκες που τολμάμε ή και όχι να φέρουμε στο προσκήνιο;

«Πρέπει να δείξω ότι περνάω καλά», μου είπε κάποτε κάποιος.
Και εκείνη τη στιγμή έγινε φανερό πόσο βασανιστικό μπορεί να είναι το να εγκλωβίζεται κανείς στα “θέλω” των άλλων, στις προσδοκίες τους και στις ψεύτικες εικόνες.

Εγκλωβισμένος σε ένα “πρέπει”, προσπαθούσε να εστιάσει όχι στο πώς νιώθει, αλλά στο τι θα δουν οι άλλοι. Στο πώς θα προβάλει τις στιγμές του, ώστε να πείσει ότι περνάει καλά.

Και η σκέψη που γεννήθηκε ήταν απλή.
Γιατί να προσπαθείς να δείξεις ότι περνάς καλά, όταν μπορείς να περάσεις όντως καλά απλώς με έναν διαφορετικό τρόπο;

Πώς περνάς εσύ καλά;
Έχεις αναρωτηθεί ποτέ τι είναι αυτό που πραγματικά σε γεμίζει;

Αυτό που ικανοποιεί εσένα δεν είναι απαραίτητο να ικανοποιεί τους άλλους.
Το ουσιαστικό όμως είναι να έχεις το θάρρος να διεκδικήσεις το δικό σου “θέλω” και να φροντίσεις τις βαθύτερες ανάγκες σου.

Πόσες φορές τόλμησες να πεις «όχι»;
Πόσες φορές έβαλες όρια και εξέφρασες αυτό που πραγματικά θέλεις;

Και αν δεν το έχεις κάνει, έχεις σκεφτεί ότι η απουσία ορίων και η μη διεκδίκηση του εαυτού σου συχνά συνδέονται με καταπιεσμένες επιθυμίες, άγχος που υποβόσκει, λανθάνουσα θλίψη, χαμηλή αυτοεικόνα, χαμηλή αυτοπεποίθηση και μια αίσθηση ματαίωσης;

Οι γιορτές δεν είναι μόνο δυνατή μουσική.
Δεν είναι πάντα κόσμος, φασαρία και θόρυβος.
Δεν είναι απαραίτητα χρυσόσκονη.

Μπορεί να είναι απλώς άχνη ζάχαρη πάνω στους κουραμπιέδες νόστιμη, χωρίς να χρειάζεται να λάμπει.

Μπορεί να είναι παρέα.
Ένα ουσιαστικό «μαζί» με τον σύντροφό μας.
Ήρεμες στιγμές, χωρίς εντυπωσιασμό, αλλά με ενσυναίσθηση, επικοινωνία και μοίρασμα.

Μπορεί να είναι βιβλία που περιμένουν στο γραφείο.
Μια κούπα τσάι ή καφέ.
Μια βόλτα στη θάλασσα.
Ένα επιτραπέζιο παιχνίδι.
Μια περιπλάνηση εξωτερική ή εσωτερική.
Ή ακόμη και η γλυκιά απραξία… αυτή που τόσο έχουμε ανάγκη και συχνά φοβόμαστε, μπερδεύοντάς την με την τεμπελιά και φορτώνοντάς μας με άδικες ταμπέλες.

Οι γιορτές είναι χρόνος.
Χρόνος με ανθρώπους που επιλέγουμε εμείς.
Χρόνος με τις σκέψεις μας.
Χρόνος για εμάς.

Είναι χρόνος για ουσιαστική αυτοφροντίδα. Όχι τη βιαστική ή επιφανειακή, αλλά εκείνη που συχνά υποτιμάμε ή θεωρούμε δεδομένη μέχρι να λείψει και να καταλάβουμε την αξία της.

Συχνά, μετά τις γιορτές, μένει μια αίσθηση υπερβολής φαγητό, ποτό, γλυκά. Το σώμα νιώθει βαρύ και γεννιέται η ανάγκη για «αποτοξίνωση».

Και αν φέτος αλλάζαμε τη διαχείρισή μας;

• Αν εστιάζαμε στις ουσιαστικές μας ανάγκες;
• Αν δίναμε μεγαλύτερη αξία στις στιγμές;
• Αν ακούγαμε τις δικές μας προσδοκίες;
• Αν σταματούσαμε να συγκρινόμαστε με τους άλλους, με τα social media, με τις εικόνες που προβάλλονται;

Ίσως αυτό που θα ήθελες τελικά είναι να δώσεις χρόνο σε ανθρώπους που διεκδικούν πραγματικά τον χρόνο σου, να ξενυχτήσεις μέχρι το πρωί,

να μαγειρέψεις για φίλους γύρω από ένα μεγάλο τραπέζι γεμάτο γέλια, να διαβάσεις τα βιβλία που περιμένουν υπομονετικά,

να δεις για δέκατη φορά την αγαπημένη σου χριστουγεννιάτικη ταινία (και ποιος μετράει;), να κάνεις μια μικρή εκδρομή,

να δοκιμάσεις μια νέα συνταγή με τα παιδιά σου, ή απλώς να φτιάξεις κουραμπιέδες και να πασπαλίσεις με άχνη όλη την κουζίνα.

Γιατί τελικά τα όνειρα και τα “θέλω” είναι δικά μας.
Και αξίζουμε να τα ακούμε, να τα τιμάμε και να αφεθούμε σε αυτά.