Η χρόνια ασθένεια δεν είναι μόνο μια ιατρική διάγνωση, είναι μια συνεχής εμπειρία απώλειας. Απώλειας της υγείας, της δύναμης, της ανεξαρτησίας, αλλά και κομματιών της καθημερινότητας που κάποτε θεωρούνταν δεδομένα. Ο άνθρωπος καλείται να προσαρμοστεί σε νέους περιορισμούς, ενώ συχνά έρχεται αντιμέτωπος με τον πόνο, την αβεβαιότητα και την αίσθηση ότι «δεν είναι πια ο ίδιος».
Αυτή η διαδικασία μπορεί να προκαλέσει συναισθήματα θλίψης, θυμού, άρνησης ή απόγνωσης, παρόμοια με τα στάδια του πένθους. Όπως τονίζει η Μαλικιώση (2018), η ασθένεια φέρνει μαζί της έναν εσωτερικό αγώνα ανάμεσα στην απώλεια και στην ανάγκη συνέχειας, μια εμπειρία που χρειάζεται να βιωθεί και να γίνει αποδεκτή με τον δικό της ρυθμό.
Σύμφωνα με τη θεωρία προσωπικότητας (Ιωσηφίδης & Ιωσηφίδης, 2012), η ταυτότητα του ατόμου απειλείται, αφού η ασθένεια συχνά συνοδεύεται από απώλεια του ελέγχου, περιορισμό επιλογών και ρήξη με την εικόνα που είχε για τον εαυτό του.
Σε ένα προσωποκεντρικό πλαίσιο, η θεραπευτική διαδικασία προσφέρει έναν χώρο ενσυναίσθησης, άνευ όρων αποδοχής και αυθεντικότητας (Rogers, 1957), όπου το άτομο μπορεί να εκφράσει ελεύθερα τον πόνο, τον φόβο και τις ανησυχίες του. Όπως αναφέρει ο Cooper et al. (2021), η προσωποκεντρική σχέση γίνεται ένας ασφαλής χώρος κατανόησης, όπου ο άνθρωπος μπορεί να ανακαλύψει εκ νέου τη δύναμη που έχει μέσα του.
Η αποδοχή της ασθένειας δεν σημαίνει παραίτηση, σημαίνει νέος τρόπος ύπαρξης. Σημαίνει να βρει κανείς νέο νόημα, ελπίδα και σκοπό, ακόμη και μέσα στους περιορισμούς. Η συμβουλευτική σε αυτό το πλαίσιο δεν θεραπεύει την ασθένεια, βοηθά όμως τον άνθρωπο να επανασυνδεθεί με τον εαυτό του, να ενδυναμωθεί και να ζήσει με περισσότερη γαλήνη και πληρότητα.
Αν ζείτε με μια χρόνια ασθένεια, δεν χρειάζεται να περπατάτε αυτό το μονοπάτι μόνοι. Μέσα από τη συμβουλευτική μπορείτε να μοιραστείτε το βάρος, να βρείτε νέους τρόπους να σταθείτε στη ζωή και να καλλιεργήσετε ελπίδα και ανθεκτικότητα.
Δεν μπορείτε να αντιγράψετε το περιεχόμενο αυτής της σελίδας